 |
Kwaśna buczyna niżowa
fot. J. B. Parusel |
|
|
 |
Łęg jesionowo-olszowy
fot. K. Henel |
|
|
 |
Żyzna buczyna karpacka
fot. J. B. Parusel |
|
|
 |
Murawa kserotermiczna
fot. R. Bula |
|
|
Zasada ochrony siedlisk przyrodniczych
została wprowadzona do polskiego ustawodawstwa ochrony przyrody,
ustawą z dnia 7 grudnia 2000 roku o zmianie ustawy o ochronie
przyrody (t.j. Dz. U. nr 3 z 2001 r., poz. 21), która
weszła w życie z dniem 2 lutego 2001 roku. Zasada ta została
wymuszona koniecznością dostosowania polskiego prawa do
ustawodawstwa ochrony przyrody, obowiązującego w Unii Europejskiej
(Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich 92/43/EWG z dnia 21 maja
1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej
fauny i flory - Dyrektywa Siedliskowa), w związku ze staraniami
Polski o członkostwo we Wspólnocie. Ochrona siedlisk
przyrodniczych ma na celu ich utrzymywanie poprzez zachowanie, właściwe
wykorzystanie oraz odnawianie lub przywracanie do właściwego
stanu.
Pod pojęciem siedliska przyrodniczego rozumie się obszar lądowy
lub wodny, naturalny lub półnaturalny, wyodrębniony w oparciu o
cechy geograficzne, abiotyczne i biotyczne, posiadający swoistą
strukturę i sposób funkcjonowania.
Właściwy stan siedliska to taki, w którym naturalny zasięg
siedliska oraz tereny mieszczące się w obrębie tego zasięgu są
stałe lub zwiększają się, specyficzna struktura i funkcje
konieczne do jego długotrwałego zachowania istnieją i będą
istnieć w dającej się przewidzieć przyszłości, a stan tworzących
go gatunków roślin lub zwierząt jest właściwy.
Stan gatunku jest właściwy, jeżeli spełnione są następujące
kryteria: dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku
wskazują, że gatunek utrzymuje się w skali długoterminowej jako
trwały składnik swojego siedliska, zasięg gatunku nie zmniejsza
się ani też nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć
przyszłości oraz istnieje i będzie istniało w przyszłości
siedlisko wystarczająco duże, aby utrzymać te populacje przez dłuższy
czas.
W obowiązującej obecnie ustawie o ochronie przyrody z dnia 16 października
2001 roku (t.j. Dz. U. nr 99 z 2001 r., poz. 1079)
ochrona siedlisk nie jest formą ochrony
przyrody. Siedliska przyrodnicze poddaje się pod ochronę w
drodze ustanowienia przez właściwy organ formy
ochrony przyrody, wybranej spośród wymienionych w ustawie:
parku narodowego, rezerwatu
przyrody, parku krajobrazowego,
obszaru chronionego
krajobrazu, pomnika
przyrody, stanowiska
dokumentacyjnego, użytku
ekologicznego lub zespołu
przyrodniczo-krajobrazowego.
Rozporządzeniem ministra Środowiska z dnia 14 sierpnia
2001 r. w sprawie określenia rodzajów siedlisk przyrodniczych
podlegających ochronie (t.j. Dz. U. nr 92 z 2001 r., poz. 1029),
wprowadzono w Polsce ochronę 95 rodzajów siedlisk.
Przy ich określaniu kierowano się potrzebą ochrony siedlisk zagrożonych
zanikiem, mających ograniczony zasięg terytorialny, wynikający z
właściwości przyrodniczych charakterystycznych dla regionu
przyrodniczo-klimatycznego, a także potrzebą zachowania różnorodności
biologicznej.
Materiał strony opracowano 30 września 2002
roku. Autor opracowania: J. B. Parusel. |
)
)
)
)
