Część lądowo-bagienna ostoi, zajmująca około 50% jej powierzchni, pokryta jest zaroślami wierzbowymi, wilgotnymi borami trzcinnikowymi i łęgami przystrumykowymi oraz roślinnością szuwarową i zbiorowiskami łąkowymi. Zachodnia zatoka zbiornika, do której uchodzi Wisła, jest wypłycona, a poziom wód podlega silnym wahaniom sezonowym, dochodzącym do 4 m. Jest to fragment zbiornika o największej różnorodności biologicznej. Lasy występują wyłącznie na południowo-zachodnich krańcach tego obszaru.

Na terenie ostoi występuje 6 siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, w tym 2 priorytetowe, oraz 5 gatunków zwierząt z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej. Obszar ten ma kapitalne znaczenie jako miejsce potencjalnej restytucji rośliny wymarłej w Polsce na stanowiskach naturalnych - marsylii czterolistnej Marsilea quadrifolia, gatunku figurującego w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej. Stanowisko tej rzadkiej paproci wodnej odnaleziono nad północnym brzegiem Zbiornika Goczałkowickiego w roku 1973. Z uwagi na małą liczebność populacji oraz czynniki zagrażające jej istnieniu, ostatnią kępę marsylii przeniesiono do Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego w celu jej ochrony ex situ (tj. poza naturalnym miejscem występowania). Dzięki temu zabiegowi udało się uratować populację, która obecnie - wymarła na stanowisku naturalnym - hodowana jest w kilku ogrodach botanicznych w Polsce.

Ostoja Goczałkowicka

Typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej

Gatunki roślin i zwierząt z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej

Mapę opracowaną przez Centrum Informacji o Środowisku UNEP / GRID - Warszawa wykorzystano za zgodą Ministerstwa Środowiska. Materiał strony opracowano 26 stycznia 2004 roku. Autor opracowania: A. Wower, R. Bula.