Pierwszym polskim opracowaniem o charakterze czerwonej listy jest raport o stanie fauny kręgowców i wybranych bezkręgowców, wykonany pod redakcją Z. Głowacińskiego i opublikowany w roku 1980 (Głowaciński Z. i in. 1980. Stan fauny kręgowców i wybranych bezkręgowców Polski - wykaz gatunków, ich występowanie, zagrożenie i status ochronny. Studia Naturae, ser. A, nr 21). Zawiera on listę 624 taksonów kręgowców oraz wybranych 76 gatunków bezkręgowców.

Pierwszą polską czerwoną listę (obejmującą rośliny) opublikowano w roku 1986 (Zarzycki K., Wojewoda W. Red. 1986. Lista roślin wymierających i zagrożonych w Polsce. PWN, Warszawa). Zawiera ona wykaz 2 044 gatunków roślin, w tym: 800 gatunków grzybów wielkoowocnikowych, 480 gatunków porostów, 339 gatunków roślin naczyniowych, 254 gatunków glonów, 121 gatunków mchów i 50 gatunków wątrobowców. Za wymarłe uznano 124 gatunki. W drugim wydaniu tej listy (Zarzycki K., Wojewoda W., Hainrich Z. 1992. Lista roślin zagrożonych w Polsce. Instytut Botaniki PAN, Kraków) znalazły się już 2 563 gatunki roślin, w tym: 1 013 gatunków grzybów wielkoowocnikowych, 602 gatunki porostów, 418 gatunków roślin naczyniowych, 256 gatunków glonów, 136 gatunków mchów i 50 gatunków wątrobowców. Za wymarłe uznano 228 gatunków.

Pierwsza polska czerwona lista zwierząt ukazała się w roku 1992 (Głowaciński Z. Red. 1992. Czerwona lista zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce. Zakład Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych PAN, Kraków). Na liście tej figuruje 1 299 gatunków, w tym 49 uznanych za wymarłe. Kręgowce są reprezentowane przez 117 gatunków, w tym 12 wymarłych, a bezkręgowce - przez 1 182 gatunki, w tym 37 wymarłych. Najliczniejszą grupą bezkręgowców są owady, spośród których na liście zamieszczono 991 gatunków.

Dotychczas ukazały się dwa wydania Polskiej czerwonej księgi roślin i dwa wydania Polskiej czerwonej księgi zwierząt. Została również opracowana pierwsza Polska czerwona księga bezkręgowców.

Problem zagrożenia zbiorowisk roślinnych w Polsce został dostrzeżony po raz pierwszy przez D. Fijałkowskiego, który opublikował listę zbiorowisk proponowanych do ochrony ścisłej i częściowej (Fijałkowski D. 1982. Chrońmy przyrodę ojczystą, 38 (1-2)). Kolejną analizę zagrożenia roślinności, obejmującą 280 zbiorowisk Polski niżowej, wykonała H. Piotrowska. Z analizy tej wynika, że 66% zbiorowisk było zagrożonych (Piotrowska H. 1986. Schriftenreihe f. Vegetationskunde, 18. Bonn-Bad Godesberg). Pierwsza lokalna czerwona lista zbiorowisk została opracowana dla Wielkopolski (Brzeg A., Wojterska M. 1996. Badania Fizjograficzne nad Polską Zachodnią, ser. B - Botanika, 45; 2001. Przewodnik sesji terenowych 52. Zjazdu PTB, 24-28 września 2001), a następna dla Górnego Śląska (Celiński F. i in. 1997. Czerwona lista zbiorowisk roślinnych Górnego Śląska. Raporty Opinie, 2. Centrum Dziedzictwa Przyrody Górnego Śląska).

Materiał strony opracowano 30 września 2002 roku. Autor opracowania: J. B. Parusel.