Plechy porostów są związane z odpowiednim siedliskiem. Podłoże skalne naturalne w postaci wychodni skalnych, jak i sztucznie utworzone (w formie murów zabudowań mieszkalnych, przemysłowych, komunalnych itp.) jest siedliskiem dla porostów epilitycznych. Na skałach wapiennych osiedlają się porosty kalcyfilne; stanowią one 21,5% lichenoflory województwa. Na piaskowcach, zlepieńcach i łupkach bezwapiennych, skupionych na południu w obrębie Beskidów, występują porosty acidofilne, które stanowią 23,5% lichenoflory województwa. Z tej grupy gatunków, niektóre osiedlają się na kamieniach w źródłach, potokach lub miejscach okresowo zalewanych. Są to porosty hydrofityczne, jak np.: Verrucaria aquatilis, Verrucaria hydrella.

Na glebie występują porosty epigeiczne (100 gatunków), co stanowi 13,8% lichenoflory. Kora drzew i krzewów, zarówno w lasach, zaroślach, jak i rosnących pojedynczo na polach, łąkach, brzegach potoków i rzek oraz koło zabudowań, skupia florę porostów epifitycznych (25% gatunków). Na murszejącym drewnie stwierdzono 35 gatunków epiksylicznych, co stanowi 5,2% lichenoflory województwa. Na omawianym terenie występuje 5,5% gatunków porostów, które tworzą plechy na prawie wszystkich siedliskach, takich jak: podłoże skalne, gleba, murszejące drewno, kora drzew i krzewów.

Do największych osobliwości flory porostów województwa należą gatunki rzadkie w skali kraju. W Beskidzie Śląskim, w dolinie potoku Bystra i Biała Wisełka, jedyne stanowisko w Polsce ma Gyalidea fritzei var. rivularis. W obrębie Beskidu Śląskiego stwierdzono również rzadkie w Polsce porosty: Enterographa hutchinsiae, Opegrapha lithyrga var. vestita, Polysporina simplex var. hymenogonia.

Na terenie województwa odnotowano także nowe taksony porostów, które obecnie zalicza się do wymarłych. Są to: Usnea longissima var. Fontis-Vistulae, Usnea silesiaca i Usnea glauca, wykazane w Beskidzie Śląskim przez Józefa Motykę. Na obszarze Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej zostały także opisane przez Janusza Nowaka dwa, nowe dla nauki, gatunki brodawnicy - Verrucaria polonica i Verrucaria impura.

Materiał strony opracowano 15 marca 2004 roku. Autor opracowania: A. Henel.